Beoordeel dit:

Net aangekomen en de eerste nacht meegemaakt op mijn rots ben ik behoorlijk onder de indruk van wat er zich allemaal al heeft afgespeeld. Dat zou nog wat kunnen beloven voor de rest van de week! De zon stond die eerste ochtend in een prachtige blauwe lucht, tijd om de buurt te verkennen en in het ritme van de wildernis te treden. Dat valt nog niet mee. Deel 2 nog niet gelezen? Klik dan hier.

Deel 3 van de serie: ‘Waar energie samenkomt’ -  Gaia Flow.

De wereld zag er na de indrukwekkende Eleven Directions Ceremony verder nog hetzelfde uit als de dag ervoor. Nog steeds geen schaduw. De zon begon al aardig te stijgen, ik merkte dat ik in mijn hoofd bezig was met het proces. Wat moet ik nu doen? Wat heb ik geleerd? Daarnaast vol van de ervaring, de omgeving en allerhande beesten die ik nog nooit eerder in het wild heb gezien. Pelikanen, walvissen en een soort gieren met de kop van een kalkoen. Dat laatste is overigens meer mensen opgevallen, bij thuiskomst blijkt dit een kalkoengier te zijn. Deze gieren gebruikten mijn bergje om op te stijgen via de thermiek, prachtig om te zien en naarmate de week verstreek kwamen ze steeds dichterbij. Ik heb me geen moment afgevraagd wat de naam van het beest is, dat helpt ook om er meer van te genieten – op het moment dat je iets (maakt niet uit wat) een label geeft, ontstaat er afstand.

Iets ‘uit doen’

De eerste dag was fantastisch. Ik heb zo genoten van de enorme oceaan, het strand en de natuur – ik raakte niet uitgekeken, bijvoorbeeld van de walvissen die op grote afstand langskwamen en enorme fontijnen aan water de lucht in spoten. In de ochtend ben ik voorzichting naar beneden gegaan richting het strand en heb daar wat rondgekeken. Ons werd afgeraden om te gaan zwemmen, de oceaan heeft een sterke stroming én het strand loopt sterk af waardoor er grote golven op het strand slaan. Volgens mij is het niet gevaarlijker dan de zuid-west kust van Frankrijk, met één groot verschil. Als hier iets mis zou gaan zou het een dag duren voordat ze me gingen zoeken… Er staat me nog een mooi beeld bij op dat strand: Ik was op mijn wandelschoenen naar beneden gegaan, had daarmee een stukje over het strand gelopen en heb daarna mijn schoenen uitgedaan. Toen ik terugkwam bij mijn schoenen kwam ik haaks op de eerdere voetsporen terug. Ik zag daar ineens een paar schoenen staan, met rechts de afdrukken van  de schoenzolen en links daarvan de afdrukken van blote voeten. Prachtig, de symboliek van de achtergebleven schoenen was treffend. Ik was onderweg om afscheid te nemen, om dichterbij de natuur te komen.

Kijken zonder te denken

Terug op mijn berg merkte ik dat ik op de één of andere manier haast had. En dat terwijl er niemand op me zat te wachten en er geen dingen gedaan moesten worden. De ruimte die voor de rest van de week ontstond was ongekend. Ook op vakantie heb ik nooit het uitzicht op zo’n tijd onbekommerd niets te moeten. Tijd dus om alles los te laten. Eerst maar eens ergens een plek zoeken om te zitten, om vervolgens stom voor me uit te gaan zitten staren – dat is volgens mij de meest simpele uitleg van mediteren. En dat valt niet mee. Dat valt helemaal niet mee. Dat is eigenlijk de eerste 4 dagen helemaal niet gelukt. Het helpt om de aandacht ergens op te focussen, zoals de ademhaling of het tellen.  Dit voorkomt afleiding. Klopt, en zelfs dan was ik na een korte tijd de tel kwijt, met mijn hoofd bij het proces, mijn ogen gericht op de zee om te zien of ik nog een walvis zag en dús kon ik weer overnieuw beginnen. Als ik verder kwam dan 3 of 4 vond ik mezelf een hele vent.

Gaia Flow

Die zee van tijd die was ontstaan moest wel ergens mee gevuld worden. Omdat het mediteren eigenlijk van geen kant lukte en ik er behoorlijk onrustig van werd ben ik over gegaan met het praktiseren van Gaia Flow. Dat is eenvoudig uitgelegd ‘langzaam en met veel aandacht je ding doen’. Op deze manier is het echt mogelijk om een half uur te doen over het poetsen van tanden. Eerst heel langzaam lopen naar de tent voor de tandenborstel, dan heel langzaam lopen naar de plaats waar ik mijn tanden poetste en vervolgens heel langzaam poetsen. En dan natuurlijk nog terug. Bij het lopen gebruikte ik ook nog de techniek om een beetje op de buitenkant van mijn voeten te lopen, een techniek die vroeger gebruikt werd om te jagen. Op deze manier was de prooi dichtbij te benaderen zonder dat men opgemerkt werd. De Meesters kunnen dit zelfs zonder een takje waar ze op staan te laten breken – door op een andere manier om te gaan met massa en energie. Welnu, het wild wat wellicht normaal rondscharrelt op mijn berg had waarschijnlijk de avond daarvoor al lang de benen genomen.

Wind

Ik deed overigens een bijzondere ontdekking tijdens de Qigong oefeningen op mijn berg. Ik merkte dat als ik bezig was met deze oefeningen en zeker in combinatie met de Eleven Directions Ceremony, de wind altijd toenam. Dat was geweldig, zeker met mijn angst om bevangen te worden door de hitte. Vaak draaide de wind ook mee met de richting waarin ik de ceremonie deed. John had hierover al verteld en ik zag het als een spel van de natuur, waar ik mooi in paste.

Mijn avondeten bestond uit wat fruit en muesli-repen, eenvoudig en niet veel. Dat was ook belangrijk, want de dag erna zou ik beginnen met vasten. Drie dagen lang niet eten, wel drinken. We hadden een bijzonder recept meegekregen wat ik lang niet zal vergeten, daarover later meer. Liggend in mijn tentje, starend naar een maan met een prachtige halo eromheen, merkte ik dat de dag heel snel was gegaan. Ik besefte ook dat ik vooral druk was. Gedachten die niet stopten en constant alert om maar niets moois te missen. Terug naar de basis dus. Regel 3: relax. Net zolang ontspannen totdat ik mijn lichaam niet meer voelde. En dat is ook raar. Want toen dat gebeurde, schrok ik daar weer van, zodat ik weer nadacht. En toen kon ik weer overnieuw beginnen…

Volgende keer iets over vasten, contact, mijn grootste angst en de blijvende onrust op de berg waar altijd wind was.

Beoordeel dit:

 

De solo is het hoogtepunt van de training. Dat wat geleerd/ervaren is tijdens de voorbereiding gaan we toepassen… in de wildernis! De lokatie is bekend, de buddy is bekend. We doen een klein stapje terug in het verhaal en we gaan onderweg naar de ‘site’. Daar waar energie samenkomt. Deel 1 gemist? klik dan hier.

Deel 2 van de serie ‘Waar energie samenkomt’ - Start van de Solo.

John was content over de verschillende lokaties die we gekozen hadden. Om de één of andere reden vond ik dat belangrijk – ik denk omdat hij behoorlijk kan aanvoelen of we op deze plek wat kunnen leren. We gingen met 3 auto’s onderweg, we waren per 2 ‘solisten’ geklusterd in een gebied. We verlieten Todos Santos en daarmee ook de oase. Wat voor ons lag was een heuvelachtig landschap met vooral cactussen. Ken je de desert van Burgers Zoo? Zoiets. Nu heb ik een hekel aan hitte en breng ik de meeste tijd tijdens een vakantie onder een parasol door, dus één van mijn angsten (bevangen worden door de hitte) ging ik in ieder geval in de ogen kijken.

Jenny bracht Andrew en mij weg, en een goed eind ook. Zo’n 40 kilometer buiten Todos Santos verlieten we de verharde weg en kwamen we aan bij Surfers Beach. Een walhalla voor surfers, met hoge golven en een mooi wit strand. Jenny parkeerde de auto aan het einde van het strand en toen we uitstapten konden we de enorme Noordelijke Stille Oceaan goed zien. Dit zijn de plaatsen waar je kunt zien dat de aarde rond is. Wat een bak water zeg. De instructie was eenvoudig: “Volg de waterlijn noordwaarts, om deze rotsen. Jullie komen dan langs zeeleeuwen. Dan volgt een strand, daar kan Andrew een plekje zoeken. Aan het einde van dat strand is een berg, daarboven kan Richard kamperen. Jullie hebben nog ongeveer 2 uur voordat het donker wordt, dus dat moet kunnen.” Ok, 40 kilo mee, nog twee uur te gaan en de aanvullende boodschap van John was blijven hangen: ”De ratelslangen komen tevoorschijn bij zonsondergang”…

De juiste plek vinden

Jenny liep nog een stukje mee met een gedeelte van onze bepakking, daarna waren we op onszelf aangewezen. Het was een uur of 4 in de middag en de zon brandde nog aardig. We lieten ons water halverwege achter, dat hebben we later opgehaald. Eerst maar een plaats zoeken om te bivakkeren. Respect voor Andrew, want die had nog nooit van zijn leven gekampeerd. Waar Andrew een plaats had gevonden kon ik nog even door de berg op. Mijn training op de fiets en het hardlopen kwam hier goed van pas – mensekinderen wat een klim. Boven aangekomen werden al mijn vermoedens werkelijkheid… geen schaduw. Niets. Nada. Noppes.

Ceremenonies, offeren en vragen stellen aan de natuur

Mijn leerdoelen voor de training waren: Écht in contact komen met de natuur en loskomen van blokkades die ik nog heb. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik aan alles mee zou doen wat ik aan oefeningen etc. voorgeschoteld zou krijgen. Iets wat bijvoorbeeld wat verder van me af stond was de ‘Eleven Directions Ceremony’. Ik ben niet zo van ceremonies, offeren en verering – ook ‘vragen stellen aan de natuur’ is, laten we zeggen, niet het eerste wat ik doe als ik wakker wordt. Hoe jammer eigenlijk, want het blijkt wel degelijk ‘zin’ te hebben.

Het creëren van een eigen plek

Op mijn berg aangekomen was direct duidelijk dat dit een speciale plaats is. Ik weet niet helemaal hoe ik het uit moet leggen, maar er is een bepaalde energie, sfeer, noem het wat – ik voelde me direct veilig. Eerst op zoek naar een plaats om de tent op te zetten. Inmiddels waren we weer ruim een uur verder en dat werd dus ook tijd – er waren echter nog twee belangrijke dingen te doen. Zo is het belangrijk om een veilige plek te creëren. Dat wil zeggen dat ik al mijn zintuigen moest gebruiken om te onderzoeken of ik ‘welkom’ was op die specifieke plaats. John gaf aan dat als er, wanneer je dit onderzocht, een fris briesje langs je nek gaat, het handig is om een stukje verderop te gaan zoeken… Ik heb uiteindelijk na twee pogingen mijn rugzak op een mooi plekje op de berg laten vallen. Het was de bedoeling dat de tent kwam te staan in een veilige cirkel, een soort territorium (Quest Circle). Dit territorium heb ik zelf gecreëerd, door vanuit het midden (niet de plaats van de tent) een veelvoud van negen stappen in alle windrichtingen te doen en daar een cirkel van te maken. Eigenlijk moesten het 108 stappen in iedere richting zijn, maar dan lazerde ik van de berg… het zijn er 27 geworden. Deze cirkel is de plaats waar ik zoveel mogelijk deed. Eten, slapen, mediteren en de Qigong oefeningen. Mijn behoefte deed ik buiten de cirkel - ”You don’t want holy shit”.

Eleven Directions Ceremony

We staan veel te weinig stil bij datgeen we krijgen van de natuur. Er is een overvloed aan resources waar we gebruik van maken, slechts zelden waarderen we dat wat we ons schaamteloos toe-eigenen. Hiervoor is de ‘Eleven Directions Ceremony’ ontwikkeld. Een tijdje geleden al hoor, het is afgeleid van verschillende Keltische, Indiaanse en Tibetaanse ceremoniële processen. Het stilstaan bij wat voor cadeautjes we iedere dag krijgen doe je door aan iedere windrichting, de aarde, het universum en de bron (kom ik nog op terug) aandacht te besteden en iets te offeren. Dit kan iets stoffelijks zijn, bijvoorbeeld rijst oid, maar ook een Qigong oefening is een offer. Iedere windrichting heeft een aandachtsgebied: Het oosten staat voor het onstaan (van bijvoorbeeld spiritueel leven), het zuiden staat voor onvoorwaardelijke liefde en creativiteit, het westen staat voor het vergankelijke en de opening tot transformatie (bv. de dood, het feit dat de zon ondergaat) en het noorden staat voor universele wijsheid.

De windrichtingen daartussen staan voor de combinaties van de verschillende aandachtsgebieden. Het idee is om, terwijl je het offer doet, aandacht te besteden aan een voorbeeld binnen het betreffende gebied. Niet voorbereiden, gewoon laten komen. De ceremonie heeft het meeste effect na zonsopkomst en voor zonsondergang. Die avond heb ik de ceremonie snel gedaan, met weinig aandacht – ik was denk ik meer bezig met het op tijd op kunnen zetten van mijn tentje.

Indiaan

De tent stond, een prachtige sterrenhemel kwam tevoorschijn. Ik heb nog nooit van mijn leven zoveel sterren tegelijk gezien. De zuivere, ongerepte natuur heeft hier zeker invloed op. Op mijn hoede voor de ratelslangen (die ik uiteindelijk nooit heb gezien) lag ik met mijn hoofd uit de tent een dik uur naar de sterren en de melkweg te kijken. Fantastisch! Of het een dik uur was weet ik eigenlijk niet, want de tijd was onbelangrijk – telefoons, horloges etc. waren uitgeschakeld of achtergelaten op het basiskamp. Na dit schouwspel ben ik mijn slaapzak in gekropen. En op het moment dat ik ging liggen zag ik – door de tent heen oid - een grote indiaan naast mijn tent staan. Rustig, op wacht. Een bruin, verweerd gezicht, een lange leren jas aan het een hoed op. Ik voelde me direct veilig en ik besteedde er verder geen aandacht aan, zo vertrouwd voelde het. Ik viel in slaap en werd bij zonsopkomst wakker. Ik vertel dit met het risico dat ik voor krankjorum wordt aangezien – en als dit het enige was geweest had ik het waarschijnlijk ook niet opgeschreven…

Over Hostmanship – je welkom voelen

Uit mijn tentje gekropen heb ik eerst mijn signaal voor Andrew opgehangen, om te laten weten dat ik nog niet was opgegeten. En gelukkig. Andrew was ook niet dood. Programma: Eerst Qigong, daarna de ‘Eleven Directions Ceremony’ met Qigong. En tijdens deze eerste ceremonie ben ik bijna van mijn berg gevallen van verbazing. In vrijwel iedere windrichting gebeurde iets op het moment dat ik startte met het brengen van het offer (de Qigong oefening Swimming Dragon). De zon die doorbrak in het zuid-oosten, een enorme vogel die vanuit het zuiden recht op me af kwam vliegen, een walvis die precies bij het zuidwesten een enorme fontein aan water de lucht in spoot en een  aantal vissen die uit het water sprongen. Wow! Op dat moment voelde ik me werkelijk welkom. Wat een prachtig schouwspel op de eerste ochtend! Het was zelfs lastig om mijn concentratie bij de ceremonie te houden – niet in de laatste plaats omdat in mijn achterhoofd een nuchter Hollands stemmetje riep - dit is geen toeval, een beetje kansberekenen en je zult zien dat dit mogelijk is.  Het kwartier daarna was echter geen vogel, vis of walvis te zien. Een eerste voorbeeld van synchroniciteit (een betekenisvol toeval)?

Dit alles in de ochtend van dag één. Nog 5 dagen en 5 nachten te gaan – duidelijk geraakt door al dit moois keek ik al uit naar de rest van de week. Een week waarin mijn wil om ‘speciale’ gebeurtenissen te zien zelfs soms obsessieve trekjes kreeg. Dat dit niet helpt lees je in mijn volgende blog.

Beoordeel dit:

‘Regel één: Alles is met elkaar verbonden’. Dat is zo’n beetje het eerste wat John P. Milton tegen ons vertelde toen we op de eerste dag les kregen van ‘de meester’. Deze regel zit al langer in mijn systeem en ik liet het ter kennisgeving tot me komen. Hoe anders denk ik over deze regel na de 10 dagen..

Deel één van de serie: “Waar energie samenkomt”.

John P. Milton (leraar van o.a. Joseph Jaworski, Peter Senge en Otto Scharmer) heeft een duidelijk pad naar verlichting: The Way of Nature. Er zijn verschillende manieren om tot fundamenteel inzicht te komen, deze aanpak blijkt echter bijzonder effectief. Er zijn een aantal krachten die tijdens de Sacred Passage worden samengevoegd: De kracht van een unieke (heilige) plaats in de natuur, de kracht van het alleen zijn, de kracht van een meester als begeleider en onze eigen innerlijke kracht. En oja, vasten helpt ook.

In de praktijk betekende dit voor mij: Een reis naar Todos Santos, Mexico (Baja California Sur) waar ik samen met 5 andere ‘cursisten’ eerst 2 dagen werd geïnstrueerd in Qigong en we masterclasses kregen van John, waarna we 5 dagen en 6 nachten alleen zijn geweest met de natuur – in mijn geval ergens op een rots langs de kust. Daarna nog 2 dagen ‘terugkomen in de bewoonde wereld’ en weer terug naar huis.

Todos Santos

Todos Santos is een soort oase en ligt wat mij betreft in de middle of nowhere. Lees: woestijn. Toch is het bekend bij veel Amerikanen, er wordt veel gesurfd door jongeren en overwinterd door de pensionado’s. En niet te vergeten, in Todos Santos staat ’Hotel California’ (van de Eagles)

En denk niet dat ik in dat hotel zat… nee hoor. Wij kampeerden de eerste dagen (voor de solo) op La Via Natural – een stuk land in eigendom van John, van waaruit hij al ruim 20 jaar de Sacred Passages organiseert.

Qigong

Qigong is een onderdeel van de Chinese leer waarbij de oefeningen tot doel hebben de stroming van Qi (levensenergie) positief te beïnvloeden (bron:wikipedia). Het is ongelofelijk hoeveel energie je kunt opwekken en opslaan in je ‘lower Dantian’ en kunt gebruiken wanneer je het nodig hebt. De energie uit het universum (via je hoofd) en de aarde (via je voeten) is te ontvangen en weg te geven – in wat voor vorm dan ook. Iedere ochtend begonnen we met deze oefeningen, die we tijdens de solo combineerden met meditatie en goed bewaarde ceremoniën.

Levenslessen van John

In de middag kregen we ‘masterclasses’ van John, waarbij hij relatief eenvoudig kon uitleggen wat voor plaats we in de natuur hebben en in hoeverre we invloed hebben op wat er zich in onze werkelijkheid afspeelt (Regel 1: alles is verbonden). En als we dit willen, dat we met onszelf afspreken dat we in dit leven nog verlicht willen worden (regel 2). Plaats voor ego is er niet, het gaat echter ook niet over Lijden (Boeddhisme). Het is meer een Taoïstische benadering: “Een taoïst probeert zich niet te verzetten tegen de loop der dingen, maar daar spontaan maar wel bewust in mee te gaan. Wu Wei” (bron: wikipedia). Dit betekent ook dat wanneer we onze grootste angsten omarmen, we het makkelijker een plaats kunnen geven en er kracht uit kunnen halen. En jahoor.. het werkt. Mijn grootste opdracht was echter eerst… Ontspannen (regel 3). De basis voor nieuw bewustzijn. Tijdens de oefeningen kwam ik er steeds meer achter dat er bij mij een verband zit tussen ‘denken’ en ‘spanning’. Dwz: als ik denk heb ik lichaamsspanning. Dat is niet nodig.

No contraction, no distraction (geen inspanning en geen afleiding)

Om goed te kunnen mediteren (het uitbannen van lichamelijke activiteit, geestelijke activiteit en emotionele activiteit), is ontspanning en geconcentreerde focus belangrijk. Het is makkelijk gezegd maar tjongejonge… ik kon nog geen 3 seconden mijn aandacht ergens bij houden of mijn gedachten dwaalden af… hoever was ik heen? Ik heb uren geoefend in ontspanning (via een body scan) en geconcentreerde focus. Vooral ‘s nachts trouwens – om een uur of 4 wakker en dan oefenen. Met een beetje geluk viel ik weer in slaap.

Voorbereiding voor de solo

De 5 dagen en 6 nachten die we alleen door zouden gaan brengen hadden wel wat voorbereiding nodig. Dit begon thuis, met het verzamelen van de benodigde ‘hardware’. Belangrijk onderdeel: een snake-setje. De omgeving is geliefd door ratelslangen, het snake-setje is een pomp waarmee je het gif eruit kunt zuigen. ‘Ze doen niks, als je maar niet op ze gaat staan’ zei John. ‘En ze waarschuwen eerst via hun ratel, dus ze zijn erg aardig.’ Alles mooi en wel, ik heb in mijn leven nog nooit zo voorzichtig rondgelopen. In Todos Santos vervolgens op zoek naar een parasol – die hebben ze daar niet en het werd een enorme Sombrero. Iets was nodig, het kon daar makkelijk 35 graden worden en ik wist al dat er niet veel schaduw zou zijn. Achteraf bleek het van huis meegebrachte laken veel meer effect te hebben. Fruit ingeslagen, klaar voor de solo.

De soloplaats

De ochtend voorafgaand aan de solo zijn de verschillende plekken waar we onze tent neer konden zetten verdeeld. Alle plekken zijn aan de kust gelegen, sommigen hoog op een klif, anderen op het strand. Ik had al eerder die week mijn oog laten vallen op een plek vlak bij een meditatiestoel, deze heb ik echter via ’kop of munt’ af moeten staan. De plek waar ik uiteindelijk naartoe ben gegaan bleek grandioos. Op een klif, fantastisch uitzicht en binnen 10 minuten op het (verlaten) strand. In de buurt van mijn solo-plek zijn natuurlijk geen parkeerplaatsen, dus samen met mijn buddy Andrew heb ik eerst nog een stuk geklauterd om daar te komen. En dat met een rugzak van 20 kilo én een waterton van 19 liter. Twee keer lopen dus.

Buddy

Andrew was in de buurt. Mocht er iets fout gaan, dan konden we elkaar bereiken – met de ratelslangen in de buurt geen overbodige luxe. We hadden een signaleringssysteem bedacht waarbij we ‘s morgens op een voor de ander zichtbare plaats een shirt ophingen en deze ‘s middags weer weghaalden. Geen shirt of shirt niet weggehaald? Probleem! Het was prettig om een ‘buddy’ in de buurt te hebben, alhoewel er overdag ook visuele controles werden gedaan door Jenny, een begeleidster. Ik heb haar nooit gezien, dus ze verstaat haar vak. Ook lag bij de ‘drop-zone’ een plastic zakje waar we een bericht in konden doen, mocht er iets aan de hand zijn. Niet dat dit op tijd zou zijn bij een slangenbeet, maarja – gaat ook om het idee.

De solo-ervaring is een verhaal apart, met vele verrassingen, ontmoetingen en prachtige inzichten. Over angst, walvissen, vreemde bezoekers ‘s nachts, synchroniciteit en de universele energie…

Lees hierover meer in mijn volgende blog.

Beoordeel dit:

In januari 2012 ga ik 3 maanden met Social Sabbatical. Nu heb ik daar een paar mensen iets over verteld en inmiddels gaan hierover de meest prachtige verhalen rond. Ik zou 3 maanden naar Mexico gaan, 3 weken alleen op een berg, 2 weken alleen op een eiland waarbij ik met een soort flessenpost moet laten weten dat ik nog niet ben overleden etc.etc.

Welnu. Het lijkt er allemaal op – ik hoop echter dat mijn sabbatical anders uit gaat vallen… Mijn Social Sabbatical bestaat uit 3 delen.

1. Ik ga de stichting CrossBorderRelations (www.crossborderrelations.nl) helpen bij het opzetten van een Academy. Hier ben ik ongeveer 2 dagen in de week mee bezig. Deze stichting verbindt onderwijs met ondernemen én het creëren van voorspoed in de wereld. Studenten doen een Minor via de Academy en helpen daarna tijdens afstuderen of stage een ondernemer of community, vaak in een ander land. We noemen het ook wel ‘mondiale cocreatie’. De Minor gaat over ketenintegratie en TOC is daarin een belangrijk element. Vanuit de Caesar Groep wordt een sabattical 1 maand gesponsored als het een sociaal element heeft (vandaar Social Sabattical).

2. Ik ga onderzoeken of ik na mijn sabbatical duurzame ondernemers verder kan helpen met het groeien en beter maken van deze wereld, of minder duurzaame ondernemers de juiste kant op kan helpen. Uitgangspunt: authenticiteit, focus en cocreatie.

3. Ik ga vanaf 10 januari een ‘Sacred Passage’ van 12 dagen doen in Mexico (Baja California’s Wild Pacific Coast). In deze 12 dagen word ik, samen met 4 andere ‘cursisten’, begeleid door John P. Milton. Deze meneer begeleidt al een jaar of 40 solo-kampen en brengt ons daarbij dichter bij onszelf en de natuur. Van de 12 dagen training zijn 6 dagen bestemd voor een solo-kamp aan de Mexicaanse kust. Daarnaast:

“Your Nature and Awareness Training before and after the solo is deep and soul-enlivening. This Training will share extensive teachings on John’s universal 12 Principles for Natural Liberation: a direct path to enlightenment that honors the essence of all the world’s great liberating traditions. He will also teach extensively on Shamanic, Taoist and Dzogchen practices that open profound connections to Source Awareness, Nature and the Elements.” Dit betekent ook oefening in meditatie, qigong en GaiaFlow.

Meer info: http://www.sacredpassage.com/programs/sacredpassage.php

Ik ben benieuwd…

Beoordeel dit:

Het is gelukt. Binnen 6 weken 10,5 kilo afvallen, en niet omdat ik afvallen zo fijn vind. Extrinisieke motivatoren (uitleg vorige blog) hebben me geholpen om mijn doel te bereiken.

Eind vorig jaar werd ik het een beetje zat. Overgewicht, weinig conditie en in december al opzien tegen het voetbaltoernooitje dat in maart is gepland. De meter tikte 93,5 kilo, daar waar mijn BMI aangeeft dat dit rond de 83 moet zijn… zo wil ik de 40 niet passeren.  Nu is afvallen zeker niet mijn hobby, dus ik heb alles uit de kast gehaald om mijn doel te bereiken. Belangrijk daarbij was om aansluiting te vinden bij een aantal van mijn intrinsieke motivatoren: Ik heb een passie voor techniek, vind het leuk om resultaten te halen en zichtbaar te maken, doe dingen graag samen en vind structuur belangrijk (waarden). Ik ben redelijk goed in duurloopsporten, heb techniek snel onder de knie, heb discipline en kan met anderen doelen bereiken (competenties). Mijn ambitie is om gezond de 40 te passeren. Ik selecteerde hierbij de volgende extrinsieke motivatoren:

• Beloning: Een XBOX als ik binnen twee maanden de 85 kilo zou halen, een Kinect erbij bij 83 kilo (doel, techniek)
• Samen met Monique en vrienden aangemeld op valtaf.nl, een social media site waarin je elkaars buddy kunt zijn en de voortgang van elkaar – en vooral van jezelf – bij kunt houden (samen, resultaat zichtbaar maken)
• Opbouw van conditie: afgesproken met een collega om in november de 7-heuvelenloop hard te lopen (15 kilometer) en eerder dit jaar de Posbankloop. Direct ingeschreven voor één van de events. (samen, doel en resultaat)
• Trainen met behulp van software op mijn Android, inclusief opbouwende intervaltrainingen. De software geeft tijdens het lopen/fietsen instructie of ik harder of zachter moet gaan en dit alles onder begeleiding van muziek. Ondertussen registreert het apparaat allerhande gegevens inclusief de afgelegde route - later te delen via een internetpagina (techniek, structuur, resultaten zichtbaar maken)
• Voedingspatroon via good-old Sonja Bakker – ik weet iedere dag precies waar ik aan toe ben en hoef me er alleen maar aan te houden (structuur)
• Tegen veel mensen verteld dat ik ermee bezig ben, om de druk hoog te houden (sociale controle)

KPI’s: Gewicht, Voortgang tov afvalplan, Verbrandde calorieën, Gelopen/gefietste afstand, Voortgang tov trainingsplan, Aantal SAS dagen (SAS = Schijt Aan Sonja), Aantal mensen dat weet van mijn plan, Complimenten van omgeving.

Het resultaat mag er zijn, al zeg ik het zelf. Uiteraard met liefdevolle aanmoediging van de kids (“Papa, je mag niet zoveel eten – anders duurt het zo lang voordat we de XBOX krijgen”) en Monique die voor de vorm meedeed en er nu wel mee mag stoppen.

Is het nu iets blijvends? Dat is nog wel een beetje de vraag, 6 weken is niet veel om een verandering in voedingspatroon voor elkaar te krijgen. Omdat ik doelen verderop in het jaar heb gesteld, namelijk mijn verjaardag en de hardloopwedstrijden, geloof ik erin dat ik het vol kan houden. Daarnaast is het Sonja Bakker boek nog niet klaar, we gaan nog vrolijk door met de weekmenu’s – deze zijn nog lekker ook. Mijn kleding zit prettiger, ik beweeg makkelijker en last but not least – ik heb beloofd dat ik de XBOX weer inlever als ik over de 85 kilo ga….

Uiteraard werkt het alleen doordat ik extrinsieke motivatoren heb gekozen die bij mij passen en waar ik dagelijks op gewogen wil worden (letterlijk) – sterker nog, ik doe de meting zelf omdat ik de KPI’s belangrijk vind. Het stimuleert me om door te gaan! Welke extrinsieke motivatoren passen bij u en uw doel?

Beoordeel dit:

Het komt regelmatig voor dat ik gedrag van mensen niet direct begrijp. Ik zie het gedrag, ik zie ook wat voor resultaten het oplevert en snap dan vervolgens niet waarom men dan juist dat gedrag vertoont. Zo verliest telecombedrijf X nogal wat klanten na een gesprek met de helpdesk, waarin ze weer niet geholpen werden. Ook wandelen de helpdeskmedewerkers gefrustreerd rond, het is geen pretje om de hele dag niemand écht te kunnen helpen. Toch is er wel een logische verklaring voor en er zou veel minder kostbare energie verloren gaan als organisaties meer bezig zouden zijn met wat mensen motiveert.

We vertonen gedrag met een aantal hele goede redenen. Deze motivatoren zijn enerzijds intrinsiek (komt uit ons zelf) en aan de andere kant extrinsiek (wordt door de buitenwereld gestuurd). Wanneer deze motivatoren niet op elkaar zijn afgestemd of wanneer we één of meerdere motivatoren voor onszelf niet duidelijk hebben ontstaat gedrag wat tot minder optimaal resultaat leidt.

 

Intrinsieke motivatoren

Ten eerste zijn er de motivatoren die ervoor zorgen dat hetgeen we doen ook werkelijk bij ons past. Als we gedrag even zien als het uitoefenen van een beroep dan is begrijpelijk dat iemand die orde en kwaliteit belangrijk vindt (waarden) bij een administratiekantoor zou kunnen werken. Zeker als hij/zij ook analytisch vermogen en cijfermatig inzicht heeft (competenties) én de ambitie om accountant te worden, zal er weinig aan gelegen zijn om dit ook daadwerkelijk te gaan doen. Hij/zij doet het dan goed én met plezier.

Helaas besteedt men nog niet voldoende aandacht aan de intrinsieke motivatoren. Waarden en ambities worden vaak ‘opgelegd’ door de omgeving vanuit opvoeding, religie of vriendenkring, waardoor ze extrinsiek zijn geworden (normen). ”Zo jongen, wanneer wordt je projectleider, net als ik?” en “Ach, je mag best af en toe liegen hoor, dat doe ik ook en ik ben er niet slechter op geworden”. Daarnaast zijn er door gebeurtenissen in het verleden allerlei beperkende overtuigingen ontstaan wat ervoor zorgt dat iemand zijn ware ‘ik’ niet durft te laten zien. Een kind dat misbruikt is vertrouwt volwassenen waarschijnlijk niet zo snel meer. Als men hier niets mee doet ontstaat vroeg of laat frustratie en contraproductief gedrag. Ik gun iedereen een onderzoek naar de intrinsieke motivatoren om iedere keuze die men maakt vanuit volle overtuiging en met plezier te kunnen maken. Zijn uw intrinsieke motivatoren uitgelijnd?

Extrinsieke motivatoren

Ik heb in bovenstaand figuur één belangrijke extrinsieke motivator genoemd, namelijk de KPI’s (Key Performance Indicators) ofwel de meetlat voor je resultaten. Veelal zijn alle andere extrinsieke motivatoren (bijvoorbeeld beloning) daarvan afgeleid. Eli Goldratt heeft daar een mooie uitspraak voor: “Tell me how you measure me and I will tell you how I behave”. Deze motivator kan zo sterk zijn dat veel mensen bereidt zijn de intrinsieke motivatoren volledig opzij te schuiven. Wanneer iemand maximaal 4.23 minuut mag besteden aan een helpdesktelefoontje én de afdeling als opdracht heeft op jaarbasis 100.000 euro te besparen wordt de klant anders benaderd dan wanneer de helpdeskmedewerker wordt ‘afgerekend’ op de tevredenheid van de klant.

KPI’s worden vaak opgelegd, vanuit bijvoorbeeld een door externen opgezette Balance Score Card. Het is essentieel dat de extrinsieke motivatoren en de intrinsieke motivatoren elkaar versterken. Op welke KPI zou u graag afgerekend willen worden? Leidt dit tot succes van het geheel? Wat belet u om deze KPI iedere week te gaan meten? Wat is nodig om deze KPI te borgen in de bestaande (beoordelings)structuur? Het is vast te regelen, al dan niet met wat hulp van anderen!

Beoordeel dit:

Hoe vaak hoor je de succesverhalen… “Als je echt iets wilt, dan kún/krijg je het ook!’. Prachtig allemaal. Je leest er een goed boek over (bijvoorbeeld ‘Synchroniciteit’) of een iets minder goed boek (‘The Secret’) en prent het je allemaal in. En toch blijkt het niet te werken…. wat gaat er mis?

Het blijkt dat veel mensen, die er niet in slagen hun ‘droom te leven’, zich bewust of onbewust in een spagaat bevinden. Aan de ene kant wil men graag groeien in de richting van de droom en dus stappen zetten, terwijl aan de andere kant het hebben van zekerheid een basisbehoefte is waaraan voldaan moet worden voordat men in beweging komt (figuur 1). Bij velen wordt niet gewerkt aan het op een juiste manier vervullen van beide positieve behoeften, waardoor over de droom en de haalbaarheid van deze droom twijfels ontstaan. Dan geldt slechts 1 regel: Bij twijfel niet doen. Er is geen actie, de stap wordt niet gezet, alles blijft bij het oude. Sterkte met oud worden.

 

   

Figuur 1. Het dilemma ‘wel in actie komen/niet in actie komen’  #toc

Als een droom een droom blijft kunnen mijns inziens drie zaken aan de hand zijn:

1. De droom is geen missie
2. De behoefte aan zekerheid is onevenredig groot of is onderkend
3. Het proces voor verandering is niet veilig.

 

De droom is geen missie

Een aantal jaar geleden droomde ik ervan om met mijn zeilboot de zeeën te bevaren. Prachtig leek me dat! Of ergens toch niet? Ik ben doodsbang voor de storm die kan opsteken en ik vermoed dat mijn bijnaam ‘kapitein zeeziek’ zal zijn. Nee, dat moet maar een droom blijven. En daar is niets mis mee!  Ik kan genieten van verhalen van mensen die het wel doen of gedaan hebben, zelf zal ik het waarschijnlijk nooit doen. Het is daarmee geen ‘missie’ – een missie is iets wat absoluut gaat slagen omdat  1. je het écht wilt, 2. je het kunt 3. het heel goed bij je past.  Mijn missie is om veel mensen en organisaties dichter bij zichzelf te brengen zodat ze excelleren en daarmee zowel hun eigen leven als dat van anderen kunnen verrijken. Dit past bij mij, omdat o.a. ‘respect en integriteit’, ‘ontwikkelen van potentieel’ en ‘nut’ waarden zijn waar ik naar leef. Daarmee wordt mijn missie geen droom, integendeel – ik onderneem dagelijks stappen om hier invulling aan te geven! Wat is uw missie?

De behoefte aan zekerheid is onevenredig groot of is onderkend

Om de één of andere reden is bij veel mensen het beeld ontstaan dat wanneer men een ogenschijnlijke grote verandering wil inzetten, de behoefte aan zekerheid recht-evenredig meebeweegt. Terecht? Ik vermoed van niet. Stel: Ik wil een eigen onderneming starten. Ik kan dan ZZP’er worden of bijvoorbeeld een Multinational oprichten. De stap naar de Multinational lijkt enorm risicovol en geeft een groot gevoel van onzekerheid. De minimale zekerheid die ik echter wil hebben is dat ik voor mezelf en mijn familie kan blijven zorgen. De keuze voor ZZP of een grotere onderneming verandert daar niets aan, sterker nog – alhoewel het niet zo lijkt loop ik als ZZP’er meer risico als het gaat om financiële aansprakelijkheid. Weinig mensen stellen zich de vraag hoeveel minimale zekerheid men nodig heeft. Het is een vraag om te beantwoorden, want zekerheid is een terechte basisbehoefte! Welke minimale zekerheid heeft u nodig voordat u de stap kunt zetten? 

Het proces voor verandering is niet veilig

Om een stap te zetten in de richting van de missie is aardig wat moed nodig. Regelmatig spreek ik ondernemers die van oorsprong een technologische achtergrond hebben en ondernemer zijn geworden omdat ze op die manier hun eigen ideeën konden uitwerken én er wat geld mee konden verdienen. Dit groeide en groeide, waardoor de passie voor de techniek naar de achtergrond werd geschoven en de ondernemer vooral aan het managen was. Als deze ondernemer er dan achter komt dat het werkelijke plezier ergens anders vandaan komt, zal hij of zij dit aan zijn of haar omgeving duidelijk moeten maken. Kan dit wel? Wat betekent dit voor de reputatie? Wordt men als ‘verliezer’ gezien? De vraag is of dit probleem zo groot is – stel dat een medewerker van de ondernemer bij hem of haar komt met een dergelijk verhaal, wat zou de ondernemer dan doen? Waarschijnlijk is het geen probleem en creëert hij of zij de mogelijkheid voor de medewerker om zijn passie te leven, zonder dat deze daar schade door oploopt. Wanneer er een sfeer van openheid en vertrouwen binnen de organisatie heerst zal het proces moeiteloos en met zorg verlopen. Hoe zit het met de openheid en het vertrouwen binnen uw organisatie?

Het ‘leven van een droom’ is mooi. Het zorgt regelmatig voor een staat van ‘flow’ waarin u anderen kunt meenemen en waar energie zichtbaar wordt! Hoe vaak ziet u dit om u heen? Hoeveel mensen neemt u mee in uw flow?

Beoordeel dit:

Eerder schreef ik over de 4 belangrijke elementen die bijdragen aan vertrouwen: integriteit, intentie, capaciteit en resultaten (Covey). Kan iedereen een basis leggen voor vertrouwen?

Niet alles is natuurlijk aan te leren, integriteit en intentie liggen namelijk dicht bij jezelf – veel mensen vergeten hier echter iets over te melden. Wat ik zie is dat er heel vaak ‘operationeel’ met elkaar gesproken wordt – waarbij met name het ‘hoe’ naar voren komt. Het onderbouwen middels het ‘waarom’ geeft veel inzicht voor de ander en hiermee leer je elkaar te begrijpen.

Wat zijn je beweegredenen om met iemand contact te hebben? Dienen deze beweegredenen een gezamenlijk doel? Is het duidelijk voor je gesprekspartner dat je het beste met iemand voor hebt? Dit kun je duidelijk maken door tijdens gesprekken aan te geven wat voor jou belangrijk is. Daarbij geldt ook: als je iets van jezelf geeft krijg je ook iets terug.

Voorbeeld: Er zijn regelmatig coachees die vast zitten en even niet meer weten welk pad voor hen (m/v) het beste is. Naar aanleiding van een stappenplan loopbaantraject en op advies van de manager maakt  hij een afspraak met mij als coach. Voor mij is het logisch dat de gesprekken die ik heb vertrouwelijk zijn en dat het begeleiden ertoe moet leiden dat hij datgene gaat doen waar zijn passie ligt en waar hij goed in is of goed in wil worden – het maakt me niet uit waar, binnen of buiten de eigen organisatie. Ik heb daar geen belang in – alhoewel ik altijd hoop positieve wederzijdse afhankelijkheid met de eigen organisatie te vinden.

Je kunt je voorstellen dat wanneer ik dit bij de start van een gesprek niet vertel en de mensen mij niet kennen, zijzelf een invulling zouden kunnen gaan geven aan mijn ‘intenties’ en met angst en beven aan tafel zitten. ‘Mijn baas betaalt zijn vergoeding… wat wil hij?’, ‘Kletst hij dit straks door aan mijn manager?’  en  ‘Ik vertel maar niet teveel, ik weet niet precies waar hij naartoe wil..’. Kortom, geen vertrouwen. In de relatie coach-coachee betekent dit dat er geen vruchtbare samenwerking zal zijn, zonder open communicatie is het wat lastig feedback of hulp geven.

Voor mij is het dus essentieel eerst te vertellen wat mijn intenties zijn en te vertellen wat ik belangrijk vind in de samenwerking (intenties) – daarnaast is het cruciaal daar ook naar te handelen (integriteit). Doe ik dit niet dan is het vrijwel onmogelijk samen successen te behalen.

Beoordeel dit:

Laatst stelde iemand dat je klanten nooit hun problemen en uitdagingen zullen vertellen als je je niet eerst hebt bewezen in het domein waarin de problemen en uitdagingen zich bevinden.

De vraag hierbij is of ze het ook niet willen vertellen. Dat ze niet direct zaken met je doen als je de kwalificatie van bewezen oplosser niet hebt vind ik wat anders. Bij enkel het vertellen gaat het volgens mij om de eerste 2 aspecten van vertrouwen (o.a. Covey, Speed of Trust). Bij werkelijk zakendoen zijn alle 4 aspecten belangrijk en afhankelijk van je relatie en overtuigingskracht zal het gewicht over de aspecten verdeeld zijn.

1. Integriteit (doe je wat je zegt, eerlijkheid, consequent tegenover jezelf en anderen)
2. Intentie (wat is je werkelijke bedoeling en is die positief – is er sprake van wederzijds voordeel)
3. Capaciteit (vermogen vertrouwen te wekken én in staat zijn te doen wat je zegt)
4. Resultaten (Hebben laten zien dat je het kunt – track record)

Aspect 1 en 2 hebben te maken met karaktertrekken, aspect 3 en 4 zijn competenties. Ik denk dat veel technisch specialisten zich van nature kunnen vinden in aspect 1 en 2, maar elkaar nog niet genoeg kennen cq vertrouwen om de competenties (3 en 4) van de organisatie (collega’s) te durven gebruiken in de relatie met de klant. Het kan ook zijn dat de aspecten 1 en 2 niet voldoende zijn ontwikkeld waardoor 3 en 4 te belangrijk zijn geworden.

@iedereen: Wel aardig om eens voor jezelf te bedenken op welke gebieden je in staat bent vertrouwen te wekken. Is het privé makkelijker dan in de werksituatie? Is het afhankelijk van het type persoon waar je mee te maken hebt?

Ik zie dat het ontwikkelen van aspect 1 en 2 vaak achterblijft, met name technische specialisten ‘verschuilen’ zich achter de techniek en de resultaten. Vanuit hun oogpunt waarschijnlijk plausibel, zeker als men het prettig vindt te redeneren vanuit veiligheid. Toch is het voor goed relatiebeheer en zakendoen van belang dat aspect 1 en 2 aandacht krijgen. En is dit moeilijk? Nee.. tenslotte gaat het over wie je bent – je hoeft het alleen maar te laten zien!

Aanname achter dit alles is dat vertrouwen de basis is voor teamwerk en dus samenwerken, wat je ook doet met je klant (o.a. Lencioni, 5 frustraties van teams).