Gepost door: richardwentzel | 6 februari 2012

Waar energie samenkomt – Deel 2, Start van de solo

 

De solo is het hoogtepunt van de training. Dat wat geleerd/ervaren is tijdens de voorbereiding gaan we toepassen… in de wildernis! De lokatie is bekend, de buddy is bekend. We doen een klein stapje terug in het verhaal en we gaan onderweg naar de ‘site’. Daar waar energie samenkomt. Deel 1 gemist? klik dan hier.

Deel 2 van de serie ‘Waar energie samenkomt’ – Start van de Solo.

John was content over de verschillende lokaties die we gekozen hadden. Om de één of andere reden vond ik dat belangrijk – ik denk omdat hij behoorlijk kan aanvoelen of we op deze plek wat kunnen leren. We gingen met 3 auto’s onderweg, we waren per 2 ‘solisten’ geklusterd in een gebied. We verlieten Todos Santos en daarmee ook de oase. Wat voor ons lag was een heuvelachtig landschap met vooral cactussen. Ken je de desert van Burgers Zoo? Zoiets. Nu heb ik een hekel aan hitte en breng ik de meeste tijd tijdens een vakantie onder een parasol door, dus één van mijn angsten (bevangen worden door de hitte) ging ik in ieder geval in de ogen kijken.

Jenny bracht Andrew en mij weg, en een goed eind ook. Zo’n 40 kilometer buiten Todos Santos verlieten we de verharde weg en kwamen we aan bij Surfers Beach. Een walhalla voor surfers, met hoge golven en een mooi wit strand. Jenny parkeerde de auto aan het einde van het strand en toen we uitstapten konden we de enorme Noordelijke Stille Oceaan goed zien. Dit zijn de plaatsen waar je kunt zien dat de aarde rond is. Wat een bak water zeg. De instructie was eenvoudig: “Volg de waterlijn noordwaarts, om deze rotsen. Jullie komen dan langs zeeleeuwen. Dan volgt een strand, daar kan Andrew een plekje zoeken. Aan het einde van dat strand is een berg, daarboven kan Richard kamperen. Jullie hebben nog ongeveer 2 uur voordat het donker wordt, dus dat moet kunnen.” Ok, 40 kilo mee, nog twee uur te gaan en de aanvullende boodschap van John was blijven hangen: “De ratelslangen komen tevoorschijn bij zonsondergang”…

De juiste plek vinden

Jenny liep nog een stukje mee met een gedeelte van onze bepakking, daarna waren we op onszelf aangewezen. Het was een uur of 4 in de middag en de zon brandde nog aardig. We lieten ons water halverwege achter, dat hebben we later opgehaald. Eerst maar een plaats zoeken om te bivakkeren. Respect voor Andrew, want die had nog nooit van zijn leven gekampeerd. Waar Andrew een plaats had gevonden kon ik nog even door de berg op. Mijn training op de fiets en het hardlopen kwam hier goed van pas – mensekinderen wat een klim. Boven aangekomen werden al mijn vermoedens werkelijkheid… geen schaduw. Niets. Nada. Noppes.

Ceremenonies, offeren en vragen stellen aan de natuur

Mijn leerdoelen voor de training waren: Écht in contact komen met de natuur en loskomen van blokkades die ik nog heb. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik aan alles mee zou doen wat ik aan oefeningen etc. voorgeschoteld zou krijgen. Iets wat bijvoorbeeld wat verder van me af stond was de ‘Eleven Directions Ceremony’. Ik ben niet zo van ceremonies, offeren en verering – ook ‘vragen stellen aan de natuur’ is, laten we zeggen, niet het eerste wat ik doe als ik wakker wordt. Hoe jammer eigenlijk, want het blijkt wel degelijk ‘zin’ te hebben.

Het creëren van een eigen plek

Op mijn berg aangekomen was direct duidelijk dat dit een speciale plaats is. Ik weet niet helemaal hoe ik het uit moet leggen, maar er is een bepaalde energie, sfeer, noem het wat – ik voelde me direct veilig. Eerst op zoek naar een plaats om de tent op te zetten. Inmiddels waren we weer ruim een uur verder en dat werd dus ook tijd – er waren echter nog twee belangrijke dingen te doen. Zo is het belangrijk om een veilige plek te creëren. Dat wil zeggen dat ik al mijn zintuigen moest gebruiken om te onderzoeken of ik ‘welkom’ was op die specifieke plaats. John gaf aan dat als er, wanneer je dit onderzocht, een fris briesje langs je nek gaat, het handig is om een stukje verderop te gaan zoeken… Ik heb uiteindelijk na twee pogingen mijn rugzak op een mooi plekje op de berg laten vallen. Het was de bedoeling dat de tent kwam te staan in een veilige cirkel, een soort territorium (Quest Circle). Dit territorium heb ik zelf gecreëerd, door vanuit het midden (niet de plaats van de tent) een veelvoud van negen stappen in alle windrichtingen te doen en daar een cirkel van te maken. Eigenlijk moesten het 108 stappen in iedere richting zijn, maar dan lazerde ik van de berg… het zijn er 27 geworden. Deze cirkel is de plaats waar ik zoveel mogelijk deed. Eten, slapen, mediteren en de Qigong oefeningen. Mijn behoefte deed ik buiten de cirkel – “You don’t want holy shit”.

Eleven Directions Ceremony

We staan veel te weinig stil bij datgeen we krijgen van de natuur. Er is een overvloed aan resources waar we gebruik van maken, slechts zelden waarderen we dat wat we ons schaamteloos toe-eigenen. Hiervoor is de ‘Eleven Directions Ceremony’ ontwikkeld. Een tijdje geleden al hoor, het is afgeleid van verschillende Keltische, Indiaanse en Tibetaanse ceremoniële processen. Het stilstaan bij wat voor cadeautjes we iedere dag krijgen doe je door aan iedere windrichting, de aarde, het universum en de bron (kom ik nog op terug) aandacht te besteden en iets te offeren. Dit kan iets stoffelijks zijn, bijvoorbeeld rijst oid, maar ook een Qigong oefening is een offer. Iedere windrichting heeft een aandachtsgebied: Het oosten staat voor het onstaan (van bijvoorbeeld spiritueel leven), het zuiden staat voor onvoorwaardelijke liefde en creativiteit, het westen staat voor het vergankelijke en de opening tot transformatie (bv. de dood, het feit dat de zon ondergaat) en het noorden staat voor universele wijsheid.

De windrichtingen daartussen staan voor de combinaties van de verschillende aandachtsgebieden. Het idee is om, terwijl je het offer doet, aandacht te besteden aan een voorbeeld binnen het betreffende gebied. Niet voorbereiden, gewoon laten komen. De ceremonie heeft het meeste effect na zonsopkomst en voor zonsondergang. Die avond heb ik de ceremonie snel gedaan, met weinig aandacht – ik was denk ik meer bezig met het op tijd op kunnen zetten van mijn tentje.

Indiaan

De tent stond, een prachtige sterrenhemel kwam tevoorschijn. Ik heb nog nooit van mijn leven zoveel sterren tegelijk gezien. De zuivere, ongerepte natuur heeft hier zeker invloed op. Op mijn hoede voor de ratelslangen (die ik uiteindelijk nooit heb gezien) lag ik met mijn hoofd uit de tent een dik uur naar de sterren en de melkweg te kijken. Fantastisch! Of het een dik uur was weet ik eigenlijk niet, want de tijd was onbelangrijk – telefoons, horloges etc. waren uitgeschakeld of achtergelaten op het basiskamp. Na dit schouwspel ben ik mijn slaapzak in gekropen. En op het moment dat ik ging liggen zag ik – door de tent heen oid – een grote indiaan naast mijn tent staan. Rustig, op wacht. Een bruin, verweerd gezicht, een lange leren jas aan het een hoed op. Ik voelde me direct veilig en ik besteedde er verder geen aandacht aan, zo vertrouwd voelde het. Ik viel in slaap en werd bij zonsopkomst wakker. Ik vertel dit met het risico dat ik voor krankjorum wordt aangezien – en als dit het enige was geweest had ik het waarschijnlijk ook niet opgeschreven…

Over Hostmanship – je welkom voelen

Uit mijn tentje gekropen heb ik eerst mijn signaal voor Andrew opgehangen, om te laten weten dat ik nog niet was opgegeten. En gelukkig. Andrew was ook niet dood. Programma: Eerst Qigong, daarna de ‘Eleven Directions Ceremony’ met Qigong. En tijdens deze eerste ceremonie ben ik bijna van mijn berg gevallen van verbazing. In vrijwel iedere windrichting gebeurde iets op het moment dat ik startte met het brengen van het offer (de Qigong oefening Swimming Dragon). De zon die doorbrak in het zuid-oosten, een enorme vogel die vanuit het zuiden recht op me af kwam vliegen, een walvis die precies bij het zuidwesten een enorme fontein aan water de lucht in spoot en een  aantal vissen die uit het water sprongen. Wow! Op dat moment voelde ik me werkelijk welkom. Wat een prachtig schouwspel op de eerste ochtend! Het was zelfs lastig om mijn concentratie bij de ceremonie te houden – niet in de laatste plaats omdat in mijn achterhoofd een nuchter Hollands stemmetje riep – dit is geen toeval, een beetje kansberekenen en je zult zien dat dit mogelijk is.  Het kwartier daarna was echter geen vogel, vis of walvis te zien. Een eerste voorbeeld van synchroniciteit (een betekenisvol toeval)?

Dit alles in de ochtend van dag één. Nog 5 dagen en 5 nachten te gaan – duidelijk geraakt door al dit moois keek ik al uit naar de rest van de week. Een week waarin mijn wil om ‘speciale’ gebeurtenissen te zien zelfs soms obsessieve trekjes kreeg. Dat dit niet helpt lees je in mijn volgende blog.


Responses

  1. Het voelt goed deze ervaring. Lijkt me zinvol om de verschillende mogelijkheden van ons Zijn te verkennen.

  2. Wauw…. wat een geweldig verhaal. Zit het met een grote glimlach te lezen…. Kijk al uit naar het volgende deel.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: