Gepost door: richardwentzel | 23 februari 2012

Waar energie samenkomt – Deel 4: Wondermix

De eerste volledige dag was prachtig en ik keek uit naar een stroom van wow!-momenten. Dat kon toch haast niet anders? Het was dinsdag, de dag om te starten met 3 dagen vasten. Niet eten, wel drinken. Met het hele speciale drankje. Deel 3 nog niet gelezen? Klik dan hier!

Deel 4 van de serie ‘Waar energie samenkomt’ – Wondermix.

De dag was vroeg begonnen. Het was denk ik een uur of 4 toen ik wakker werd. Dat krijg je, als je om acht uur ’s avonds de tent in kruipt en begint met ontspannen. Als ik normaal om 4 uur wakker word en niet meer kan slapen spreek ik van een ‘slechte start’, nu gaf het mooi de gelegenheid om nog meer te oefenen met ontspannen. Het moest toch mogelijk zijn om een keer ‘net zoals de echte meesters’ mijn gedachten stop te zetten? Wat zij kunnen, dat kan ik toch ook? Die nacht/ochtend overkwam me iets heel anders. In een flits wist ik wat mijn grootste angst is. Die flits was een hele, hele, hele snelle analyse van de oorzaken van de paniekaanvallen die ik een jaar of 4 geleden nog had. Tik-tak-tik en ik wist het. ‘De angst om contrôle te verliezen“. Ik weet niet of het denken was of het verwerken van ‘ingevingen’ – en eerlijk gezegd maakt het me ook niet uit. Ik kroop even naar buiten voor een sanitaire stop, daarna viel ik weer in slaap en werd even na zonsopgang wakker.

Controle verliezen

Een prachtig inzicht. Ik ben bang om controle te verliezen. Daar heb je wat aan, als je bovenop een berg zit waar niets te controleren valt. Toch vielen er veel kwartjes op zijn plaats. Allerlei situaties van een langer  en meer recent verleden schoten door mijn hoofd waarbij ik de contrôle kwijt was (of dacht te zijn) en ik betrapte mezelf erop dat ik ondertussen heel veel doe om ervoor te zorgen dat ik de contrôle houd. Onbewust zelfs. Zo hadden we voor de solo het advies gekregen om telefoons, boeken, tijdschrijften etc. – eigenlijk alles wat voor afleiding kon zorgen – op het basiskamp te laten. Ik heb dat niet gedaan. Mijn eigen argumentatie was: Ik heb discipline genoeg om ervan af te blijven, dus kan ik het net zo goed meenemen. Bovendien kan het anders alleen maar gestolen worden. En dat was ook echt mijn overtuiging. Die ochtend kwam ik erachter dat het feit dat ik het meegenomen had een andere reden had – het moest mee omdat ik het, wanneer het nodig was, kon gebruiken. Ik wilde totale onafhankelijkheid. Ik heb nog overwogen om alles naar Andrew te brengen – maarja, da’s ook om de hoek en die zou het me onder dreiging van geweld vast teruggeven… Terug op het basiskamp zou een medesolist, Greg, nog even doorvragen op mijn vaststelling. Waar ben je bang voor als je de contrôle verliest? Gave vraag, ik zou hem zelf aan iemand anders gesteld kunnen hebben – helaas kwam hij niet in me op toen ik op de berg zat. Ik heb de vraag nog niet goed kunnen beantwoorden omdat ons gesprek werd afgebroken, voorlopig is mijn huidige inzicht blijkbaar genoeg.

Vasten

Ik had met mezelf afgesproken dat ik op dinsdag, woensdag en donderdag zou vasten. Het vasten wordt gezien als reinigingsmiddel en brengt de mens eerder in een staat van hoger bewustzijn.  Het helpt met het openen van ‘het derde oog’, ofwel het Ajna Chakra, dat staat voor oplettendheid en bewustzijn. Je kunt van vasten ook gaan hallucineren. Wiet, coke  of paddelstoelen had waarschijnlijk ook gekund, maar dat is vast ‘the easy way’ – en niet door de douane te krijgen. Vasten betekende voor mij: Niet eten. Drinken van water, het speciale mixje en een beetje sinaasappelsap kon wat mij betreft wel. Of sinaasappelsap ook mocht was me niet helemaal duidelijk, die paar druppels die ik uit mijn sinaasappels kon persen waren wel lekker.

Wondermix

Welnu. Het speciale mixje was ons aangeraden door John en zou beslist helpen bij het doorstaan van de vastenperiode. De ingrediënten had ik uiteraard mee: Cayennepeper, limoen en maplesiroop/stroop. De verhoudingen wist ik niet precies meer, maar dat mocht de pret niet drukken. Nog voor mijn ochtendceremonie ben ik vol goede moed aan de slag gegaan, het is altijd goed om Qigong oefeningen te doen met iets in je maag, je kunt er namelijk van omvallen. Halve limoen in mijn beker uitgeperst, beetje maplesiroop erbij alsof het limonadesiroop is en daarna een snufje cayennepeper. Het rook wat vreemd, maar dat kon goed kloppen. Ik kan me niet herinneren dat ik één van de drie ingrediënten ooit in pure vorm tot mij had genomen. Water erbij. Ik ben erbij gaan staan, waarom wist ik toen nog niet. Na één slok wist ik het wel. Ik probeer even terug te halen wat het met me deed. Mijn smaakpapillen trekken nu nog samen bij de gedachte aan die eerste slok… ik begon een rondje te lopen, omdat ik niet wist wat ik anders kon doen. Ik denk dat er stoom uit mijn oren is gekomen en ik weet zeker dat mijn ogen spontaan begonnen te tranen. En de smaak is nergens mee te vergelijken – helemaal nergens mee. Dat maakte waarschijnlijk ook dat ik na het drinken geen idee meer had hoe het smaakte, wat het mogelijk maakte om het vaker te drinken. Een beetje zoals een vrouw schijnt te vergeten hoe verschrikkelijk een bevalling is geweest, zodat het makkelijker wordt om het nog eens te proberen. Dat de man niet is vergeten hoe verschrikkelijk het was telt dan niet mee, maar dat terzijde. Iedere ochtend en iedere avond nam ik het wondermixje en werkelijk, ik heb geen moment honger gehad. Drie dagen lang niet. Tussen de middag een sinaasappeltje geperst (lees: uitgeknepen) en uiteraard alles met Gaia Flow. Behalve bij het drinken van het wondermixje, want toen was iedere vorm van zelfbeheersing afwezig. Of ik de verhoudingen nu helemaal goed heb gedaan weet ik nog steeds niet, ik weet wel dat verdunnen met water hielp. Gelukkig.

Vertragen

De hitte was die dag in mijn ogen enorm. De zon schitterde, in de ochtend nog redelijk koel met weliswaar een prachtige halo, maar in de middag drukkend. En dan te bedenken dat het winter was! De wind zorgde ervoor dat ik de dag redelijk doorkwam, samen met het laken wat op de ‘meeneemlijst’ stond. Simpel en doeltreffend. Je gaat gewoon zitten met een wit laken over je heen, ook over je hoofd – in mijn geval onder mijn hoed door – en je wacht tot het donker wordt… de tijd vullend met vruchteloze pogingen om te mediteren en steeds naar het water kijkend of er niet toevallig op een speciaal moment een walvis langskomt. Steeds weer. Vervelend vaak. En er kwam niets. De cerenomie op de vaste momenten uitgevoerd en even naar het strand geweest. Alles natuurlijk Gaia Flow. Relax. Er is toch niets anders te doen. En ja – ik kreeg er aardigheid in. John had daarvoor een mooie uitspraak: ‘Make boredom your friend‘.

Die dag dus weinig ‘ontmoetingen’ met de dieren, wel veel te ont-moeten. Die nacht zou dat natuurlijk weer heel anders zijn – beetje vreemd bezoek. Niet spiritueel, wel even de schrik van mijn leven. Volgende keer meer daarover, net als over een bijzondere tekening. Niet de tekening zelf, wel de manier waarop hij tot stand kwam.


Responses

  1. Hoi Richard,

    Volgens mij kun je wel schrijver worden… enorm boeiend verhaal !


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: