Gepost door: richardwentzel | 20 maart 2012

Waar energie samenkomt – Deel 7: Bevrijding

Het verhaal over de walvissen en de dolfijn in de lucht vind ik een fantastisch verhaal om te vertellen. Het is zo’n mooi voorbeeld van synchroniciteit, waarbij de natuur en ik op de één of andere manier samen iets creëerden. Op vrijdag zou het nog intenser worden, waarbij ik vooral inzicht in mezelf kreeg. Deel 6 nog niet gelezen? Klik dan hier!

Deel 7 uit de serie ‘Waar energie samenkomt’ – Bevrijding.

Die nacht had ik een vervelende droom. Flarden ervan kan ik me nog herinneren, het was niet prettig. In deze boze droom gebeurde iets heel vreemds. Ook nu, twee maanden na mijn reis, kan ik het nog niet helemaal thuisbrengen – John had er wel een idee bij, daar ga ik me nog wat verder in verdiepen. Midden in die nacht en op een vervelend punt in de vervelende droom, werd ik op mijn hoofd geslagen! En dan bedoel ik niet in mijn droom, maar in het echt, op mijn berg, in mijn tent. Ik lag met mijn hoofd tegen de wand van de tent en deze moet aan de buitenkant een bolling hebben gegeven. Het was een harde bons en daarna hoorde ik iets wegfladderen/vliegen. Het deed nog best pijn ook. Ik ben er vrijwel zeker van dat het een grote vogel was die met zijn vleugel precies midden op mijn hoofd sloeg. Ik werd wakker, verbaasde me er over en ben weer verder gaan slapen – uiteraard zonder verder vervelend te dromen. Later vertelde John dat het hulp kan zijn geweest om mijn ‘derde oog chakra’ te openen, het was precies op de plek van mijn fontanel heeft gezeten – de zwakste plek op je hoofd.

Eten

Vrijdagmorgen was ik op het punt gekomen dat ik 3 volle dagen had gevast. Ik ‘mocht’ weer eten! Ik wist ook al precies wat ik als eerste zou gaan eten. Een appel. Eerst heb ik de laatste wierrookstokjes gebruikt voor de ceremonie. Ik had er nog 5, niet voldoende voor alle windrichtingen. Ik besloot de hoofdrichtingen te doen en één voor de aarde. Ze wilden niet allemaal opbranden, waarschijnlijk was er nog teveel wind. Die kon ik bewaren voor de volgende dag, de laatste zaterdagmorgen. Ik ben er daarna goed voor gaan zitten. En hoe ranzig het wondermixje die dagen was geweest, hoe heerlijk zo’n eerste hap van een appel dan smaakt! Nog nooit heb ik met zoveel aandacht een appel opgepeuzeld. Ge-wel-dig. Ik moest me enorm inhouden om ook niet direct mijn liga en sultana voorraad weg te werken, wat ook niet helemaal lukte. Het is vast verstandig om zo’n eerste dag niet zoveel te eten – dat zal best.

Naar beneden!

Even na de middag zat ik weer in het midden van de mandala en ik merkte dat ik rustiger zat dan voorbijgaande dagen. Toch ‘zat’ ik nog niet lekker. Op de vlakke grond zitten met een rechte rug lukt me gewoon niet. Ik keek wat om me heen en net als de vorige dag kreeg ik plots een ingeving. Nou, het was eigenlijk meer een opdracht. ‘Ga naar beneden!‘. Ik was met mezelf in discussie. Met ‘Naar beneden’ bedoelde ik niet naar het strand, maar naar beneden vóór mij van de klif. Richting de twee rotsen ervoor. En dat was steil. Heel steil. Dat is niet verstandig als je alleen bent. Toch moest het gaan gebeuren. Nu kwamen mijn urenlange ‘Gaia Flow’ oefeningen goed uit. Ik trok mijn wandelschoenen niet aan, wel mijn Tai Chi schoenen. Die hebben touw aan de onderkant en daarmee had ik goed contact met de aarde. Heel langzaam, voetje voor voetje, schuifelde ik aan de rechterkant van de klif naar beneden. Halverwege vond ik direct al een betere plek om te zitten. Beetje scherpe steentjes, maar het was ok. Ik had een beetje steun in mijn rug en een fantastisch uitzicht tussen de twee rotsen door. En prompt schiet er een vis uit het water, met een mooi boogje tussen de rotsen door. Ik heb daar één of twee uur gezeten. Heerlijk. Ik vermoed dat ik tegen een uur of 3 opnieuw de ‘opdracht’ kreeg… ‘Ga verder. Je moet verder’. En dat was nog steiler. Ik begon eraan, en zag toen ineens een klein pad. Ik denk dat ik het pad eerder niet gezien zou hebben, maar nu zag ik duidelijk een klein paadje wat naar beneden leidde. Het bleek een ‘shortcut’ naar het strand en de rotsen ervoor, maar ik vraag me af of veel mensen het gebruikten. Ik was beneden en kon nu vanaf de grond tussen de rotsen doorkijken. Op de rotsen, zo´n 1,5 à 2 meter boven het zand, zaten enorm veel zwarte krabbetjes tegen de muur geplakt. Bij vloed zouden deze vast loskomen en meegevoerd worden door de zee. Er was een soort grot die prima dienst zou kunnen doen als schuilplaats tegen de zon en de wind. Jammer dat het vrijdag was en ik dit niet een paar dagen eerder was tegengekomen! Het zal vast ergens goed voor zijn geweest.

Zitten

Op zich bracht de tocht naar beneden me niet zoveel, anders dan een prachtig uitzicht en de wetenschap dat ik de hele week in de schaduw en uit de wind had kunnen zitten. Ik ben terug naar de vorige stek gegaan en ben weer gaan zitten. Toch klopte er nog iets niet. Er bleef iets knagen. Ik moest nog iets ontdekken. Ik stond op en liep nu naar links, halverwege de klif. Ook daar zag ik ineens een klein pad. Ik keek waar het naartoe liep en zag dat het de hoek om ging, richting het strand van Andrew. Ook dat paadje zag er erg gevaarlijk uit. Het was half ingestort dus het vergde opperste concentratie om niet naar beneden te glijden. Om het hoekje, recht onder de plek waar mijn tentje stond, zag ik iets wonderbaarlijks. Op de rand van de rots, met daarvoor een kaarsrechte afgrond van een meter of 3, lag een steen. En die steen, daar kon je op zitten. Dat zag eruit als een stoel! Nu moet ik zeggen dat na 5 dagen heel veel wat enigszins plat aan de bovenkant was en ongeveer 40 cm hoog was al snel op een stoel leek. Maar dit was wel apart. Ik pakte mijn laken en legde deze op de steen. Ik schuifelde om de steen en ben gaan zitten. En ik zat meteen goed ook. En dan bedoel ik dat ik direct ‘gegrond’ was. Ik weet niet hoe ik dat uit moet leggen, maar het lijkt of de zwaartekracht dan nog een handje helpt en ervoor zorgt dat je stevig zit. Ik herkende het gevoel direct van één van de meditation seats waar we aan het begin van de week op hadden gezeten. Het voelde direct goed.

Bevrijding

Ik zat daar, nog een beetje ondersteboven van het feit dat er zo’n mooie plek vlak onder mijn tentje was waar ik geen benul van heb gehad. Die dagen daarvoor moet ik nog ergens blind voor zijn geweest. Ik was er waarschijnlijk nog niet klaar voor. En toen ik daar zat, keek ik eerst om me heen – en toen richtte ik mijn blik naar voren, richting de zee. Op dat moment gebeurde het. Wat ik hierna beschrijf gebeurde in een fractie van een seconde. Voor mij zag ik in de rots de vorm van een V, de vorm van het vrouwelijke, daar waar alles ontstaat. Ik keek door deze V vorm richting de zee en op dat moment, terwijl het vrijwel de gehele dag bewolkt was geweest, brak de zon door. Precies in de V vorm. John had het wel eens over ‘pure bliss’ gehad, wat iets betekent als ‘puur gelukzalig’. Bliss is mooier vind ik, om de één of andere reden betekent het meer. Er kwam toen heel veel samen. Het licht was zo fel en er kwam direct emotie bij me los. Ik dacht aan Germ, die vlak voor mijn vertrek naar Mexico was overleden en waar ik na mijn aankomst in Todos Santos pas van op de hoogte was. Die week had ik vreemd genoeg geen verdriet gehad om zijn overlijden, nu was er echter een directe verbinding. Ook was er een instant connectie met de natuur. Ik weet niet hoe ik dat moet beschrijven. Dat ik een licht heb gezien, dat is duidelijk. Die zon was fel.  Via dat licht heb ik ook de connectie gelegd met alles wat er om me heen leefde en voelde ik de verbondenheid. Alles is met elkaar verbonden was weer een laag dieper gegaan. En direct volgde ontspanning. Totale ontspanning. Ik heb daar 3 uur lang gezeten. Gewoon gezeten. Totdat het donker was. Ik denk dat ik heb gemediteerd.

Alleen nog de zaterdagmorgen te gaan. En ik wist op vrijdavond al dat ik die zaterdagmorgen nog terug moest naar de stoel. Voordat ik opgehaald zou worden wilde ik er nogmaals naartoe. En uiteraard, niet zonder gevolg. Lees daarover deel 8.

Germ heette voluit Germen Wester en was mijn coach vanaf ongeveer 2005. Destijds was hij verbonden aan Nieuwe Dimensies en bij hem heb ik de basisopleiding tot ‘transformationeel coach’ gevolgd. In de jaren daarna hebben we intensief gesproken wat uiteindelijke leidde tot het maken van plannen om samen een onderneming te starten. Helaas is het tot gezamenlijke uitvoering van de plannen niet gekomen. Germ heeft me bewust gemaakt van het bestaan van Joseph Jaworski, die in het boek ‘Presence’ uitwijdt over zijn eigen Sacred Passage bij John P. Milton en hier prachtig over vertelde tijdens de unieke tweedaagse workshop op Nyenrode. Deze reis is geen toeval. Ik ben Germ heel dankbaar.


Responses

  1. Ik heb bewust weer even gewacht met lezen. Dan kon ik lekker 2 delen achter elkaar lezen. En je hebt het weer voor elkaar…ik kan niet wachten op het volgende deel. Maar wat een mooie gebeurtenissen, die zou ik ook wel willen mee maken…zo mooi klinkt het…

  2. Bij het lezen van deel 2 zat ik nog met een grote glimlach. Bij het lezen van dit deel staan er tranen in mijn ogen. Geweldig om te lezen hoe alles op zijn plek komt.


Laat een reactie achter op Fabian Biesheuvel Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: