Gepost door: richardwentzel | 9 april 2012

Waar energie samenkomt – Deel 8: Thuiskomen

Ik stuiterde nog wat na van de energie. Wat een geweldige ervaring daar op mijn ‘meditation seat’, vlak bij de rotsen. Die zaterdag zou ik weer opgehaald worden, met een prachtig einde in het verschiet. Deel 7 nog niet gelezen? Klik dan hier.

Deel 8 – het laatste deel – uit de serie ‘Waar energie samenkomt’- Thuiskomen.

Ergens was ik al een beetje thuisgekomen. Ik had de rust gevonden die ik zocht. Eindelijk was het gelukt om in plaats van 3 seconden 3 uur onbekommerd voor me uit te zitten staren. En dan te bedenken dat ik twee dagen eerder de conclusie had getrokken: ‘Dit was het wel zo’n beetje, er zal wel niet veel spectaculairs meer gebeuren’. Blijkt wel weer dat er maar één ding ‘het zijn’ en ‘de creatie’ in de weg zit, dat is namelijk het denken.

Slapeloos

Die nacht kon ik voor de eerste keer de slaap niet vatten. Enerzijds door de ervaring, anderzijds door alle muesli-repen en ligakoeken van die vrijdag – net iets teveel suiker na 3 dagen vasten. Toen ik uiteindelijk in slaap was gevallen had ik een zeer onrustige droom. Ik maakte me ineens zorgen over wat er thuis allemaal wel niet aan de hand kon zijn en het was beangstigend. Ik werd er wakker van en de droom stond me zeer helder bij. Ik dacht terug aan de theorie… ‘omarm je angst, geef het aandacht en doe er iets of niets mee, zie maar. Het maakt niet uit, het is er.’ Dus dat is wat ik ook deed.  Ik merkte dat de doorleving van de angst – al was het geen grote angst – ervoor zorgde dat ik er direct vrij van was. Het resulteerde in ontspanning en ik sliep weer verder.

Die ochtend ben ik vroeg opgestaan. Het schermerde nog en ik haastte mij bijna de tent uit. Ik wilde nog één keer terug naar mijn stoel, daar onderaan de rotsen. Toch, eerst nog de ceremonie. Ik stak de niet afgebrandde wierrookstokjes nog een keer aan en besteedde aandacht aan het ritueel. De Qigong oefeningen, die ik ook nog steeds dagelijks deed, gingen soepel en ik vroeg me af hoe ik dit, als ik eenmaal thuis was, voort kon zetten. Geen idee.

Waar energie samenkomt

Al schuifelend ging ik weer naar beneden, naar de plek die de hele week voor me verborgen was gebleven. Het was op dat moment vloed, in tegenstelling tot de namiddag daarvoor. Ik nam plaats en keek door de V-vorm in de rots. Uiteraard sprong er op dat moment een visje uit het water en maakte een mooie boog. Al heel snel had ik dezelfde connectie met de natuur als de dag ervoor en ditmaal wilde ze me iets laten merken. In de rechterrots vóór mij zat aan de zeekant een gat. De golven sloegen door dat gat en kwamen er aan ‘mijn’ kant van de rots weer uit. Omdat het vloed was ging er meer water door dat gat dan onder normale druk mogelijk was. Lees: Het water spoot eruit. En toen kreeg ik het voor mij belangrijkste inzicht van de hele week. Ten eerste werd ik dat water. De kracht waarmee dat water uit die berg spoot, dat was mijn energie. En die energie moest eruit! Die energie vond zijn weg richting de aarde en werd weer opgenomen in het ecosysteem. En ik had het ineens door: Energie is ongelijk aan spanning!  Al die keren in mijn leven dat ik allerlei lichamelijke ellende had op het moment dat het spannend werd, heb ik energie omgezet in spanning. De toilet was op dat moment mijn beste vriend. En dat is niet nodig! Voor iedereen waarschijnlijk de normaalste zaak van de wereld, maar voor mij niet…  Ik kwam erachter dat ik die energie dus ook kan weggeven! Aan anderen, in de vorm van liefde of iets anders, terug naar de aarde, terug in het systeem, het maakt niet uit. Wow. Dit had ik graag 20 jaar eerder geweten.

Ik stond op en begon te springen, te schreeuwen, te huilen en te lachen. Wat gaaf, wat gaaf. Ik geniet er altijd van als anderen een doorbraak bij zichzelf teweeg brengen en tot wezenlijk ander inzicht komen. Nu ik het zelf had was ik trots op mezelf en voelde ik een enorme vrijheid en verbondenheid met mezelf en daarmee met alles en iedereen. Ik ben weer gaan zitten op mijn steen en heb waarschijnlijk iets van een uur zitten genieten.

Hereniging

Daarna kwam iets praktisch. De hele week moest en hoefde ik niets, nu had ik ineens een programma, waar anderen bijhoorden. Ik moest van mijn berg. Met Andrew weer terug naar de ‘dropzone’ waar Jenny ons zou ophalen. En ik was er wel aan toe ook. Ik wilde weer mensen zien. Zou Andrew een beetje bijgehouden hebben wat voor dag het was? Het was toch wel zaterdag? Ik wist het zeker, ik had een knopentouw gemaakt waar ik iedere dag een knoop uithaalde. Ik keek naar het punt waar Andrew zijn shirt iedere dag ophing en dat was leeg. Of er was iets vreselijks aan de hand, of hij was aan het inpakken. Ik ging uit van het laatste. Na het inpakken heb ik mijn laatste 4 liter water aan de cactussen gegeven en binnen een uur was ik kant en klaar om naar beneden te gaan. Eerst nog de cirkel ‘uitgewijd’ door de Eleven Directions Ceremony te doen en de stenen weg te halen die ik op de rand van de cirkel had gelegd. De uitwijding schijnt net zo belangrijk te zijn als de inwijding – en aangezien ik een toptijd had gehad wilde ik hier ook nog graag wat aandacht aan besteden.

De afdaling naar Andrew was een stuk lichter dan mijn heenweg. Ik keek richting zijn strand en zag twee kraaien. Het leek of ze elkaar kusten – op een gegeven ogenblik zie je vast overal een symbool in, maar voor mij waren Monique en ik dit en kon ik naar huis. We wonen in Renswoude en als je daar woont word je een ‘kraai’ genoemd. Andrew was ook al klaar en stond me op te wachten. De hereniging met hem was hartelijk en voor het eerst konden we delen wat we mee hadden gemaakt. We praatten allebei honderduit en ondertussen verlieten we onze ‘campsite’. We werden begeleid door een walvis die een keer of 20 met zijn staart op het water sloeg. Geweldig om te zien!

De horloges kwamen weer tevoorschijn en toen bleek dat het nog best vroeg was. Na ongeveer een uurtje werden we opgehaald door Jenny. Er is een vaste regel dat er dan op de terugweg niet gesproken wordt, het idee is om de verhalen met de gehele groep te delen.

Afsluiting

Aangekomen in Todos Santos eerst een SMS naar Monique gestuurd met een bericht dat alles goed met me ging. Die middag en de dag erna hebben we in de groep nog veel gedeeld, met prachtige, diverse ervaringen. John heeft ons nog bijgespijkerd, waarbij zijn woorden na een dergelijke belevenis een diepere betekenis kregen. De Qigong oefeningen werden ook nog ‘verdiept’ en werden nog krachtiger. Aan de ene kant werd het veel te snel maandag, de dag van mijn vertrek. Aan de andere kant wilde ik ook wel heel graag naar huis en was ik blij dat ik niet nog een hele rondreis door Mexico had gepland. Dat we in 2012 in Mexico zaten (einde van de Maya kalender) vond ik al speciaal genoeg. Naar huis! Naar Moon, Floor en Simon!

In de maanden na mijn reis heb ik me afgevraagd hoe ik dit over kan brengen naar anderen. Kan ik mensen iets laten beleven van wat ik daar heb meegemaakt, zonder dat ze er zelf naartoe moeten? Ook kwam er onrust. Het lukte niet om het ritme vast te houden, ook al had ik een sabattical. Langzaam verdween het patroon weer uit mijn leven en paste ik mijzelf weer aan, meedeinend op het ritme van de maatschappij. Uiteindelijk heb ik een besluit genomen. Er was in Mexico iets wezenlijks in mij veranderd en ik besloot om me geen zorgen te meer te maken over alle vragen en effecten. Ik neem mezelf mee naar iedereen die ik kan helpen ik vertrouw erop dat een ieder uit onze samenwerking iets oppikt waar deze wereld een stukje beter van wordt.

Ondertussen is mijn sabattical voorbij, ben ik nu volledig zelfstandig ondernemer en vul ik mijn dagen met het helpen van anderen. De onderneming heeft een naam: ‘The Needs Connection B.V.’ – de naam die Germ en ik destijds hebben bedacht voor ons gezamelijk initiatief. ‘Het verbinden van de noodzakelijke behoeften om te kunnen groeien’, dat is wat ik doe. Lekker praktisch, vanuit de problemen en ambities die er zijn. Maar altijd gericht op verbondenheid met de kern. De kern van mensen, de organisaties en de gezamenlijke wil om iets moois voor onze kinderen achter te laten.

“Als jij goed bent voor de natuur, dan ben ik goed voor jou en dan ben jij goed voor mij.” – Mexico, Todos Santos, januari 2012.

Leesvoer: Sky above, earth below. John P. Milton, 2006


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: