Gepost door: richardwentzel | 17 januari 2013

Waar energie samenkomt – Een jaar later

Één jaar geleden vertrok ik naar Baja California, Mexico om deel te nemen aan een Sacred Passage onder leiding van John P. Milton. Tijd voor een recap. Wat is er nadien gebeurd? Heeft het mijn leven veranderd? Heb ik dat gevoel vast kunnen houden?

Uit de serie Waar energie samenkomt: Een jaar later

Ik vind dat we in een bijzondere tijd leven. Er was en wordt veel gezegd over het einde van de Maya kalender en nu we doomsday overleefd hebben hoop ik dat meer mensen zich gaan richten op de positieve kant van de start van het nieuwe tijdperk. Of we het nieuwe bewustzijn nu zelf creëren of we worden door ‘het universum’ geholpen – mij maakt het niet zoveel uit. Waar aandacht naartoe gaat, gaat energie naartoe. Het wordt tijd dat meer mensen zich gelukkig voelen – een thema wat afgelopen jaar als rode draad door mijn leven speelde.

We zijn het kwijt

Thuisgekomen van de reis heb ik onrust ervaren. Veel onrust. Hoe kon ik hetgeen ik had meegemaakt overbrengen naar mijn omgeving? Kon ik ze deelgenoot maken van de inzichten?  Al kon ik maar een tipje van de sluier oplichten dan zou ik tevreden zijn. Ik gunde het iedereen zo. Vooralsnog had ik echter genoeg aan mezelf en het thuiskomen – gelukkig was mijn sabbatical nog niet afgelopen en kon ik vrijwel dagelijks de natuur opzoeken en de Qigong oefeningen praktiseren. Ik had een plek gevonden vlak bij huis, in een soort natuurgebied, waar ik ongestoord contact met de aarde, de zon, het universum en de bron kon maken. Ik had de behoefte om me af te zonderen. De wereld van alledag is zo anders, zo gericht op doen, op geld, op doorgaan en vooral op onszelf.  Er wordt wel eens gezegd dat het handig is om mensen ‘bezig te houden’, want dan is er meer controle. Dat is vaak ook waar, een mooi voorbeeld is project-X in Haren.  In het begin was het gezellig, daarna werd het vervelend omdat mensen niets te doen hadden en geen idee meer hadden wat te doen op het moment dat ze niet werden vermaakt. ‘We’ zijn het kwijt. En hoe meer we worden bezig gehouden, hoe verder we afstaan van onze eigen kracht om gezamenlijk de wereld om ons heen te creëren.

Vertrouwen

Het was een illusie om te denken dat ik mijn beleving uit Mexico 1 op 1 kon overbrengen naar Nederland. Na een paar weken werd me dit duidelijk en nam ik een besluit. Ik kon niet meer doen dan mezelf meenemen en erop vertrouwen dat de mensen mijn energie zouden zien en er inspiratie uit zouden halen om op hun eigen manier los te komen van de ratrace. Dit luchtte op.

Als ik dan meer regie wilde over het creëren van de wereld, dan paste daar ook steeds meer het zelfstandig ondernemerschap bij. Ik had ideeën over hoe we op basis van vertrouwen met elkaar zaken kunnen doen en dit zou ik pas echt kunnen toepassen als ik logozelfstandig zou zijn. Dat moest dan ook gebeuren. En dat gebeurde – op 15 mei is The Needs Connection als BV bekrachtigd bij de notaris. Een beslissing die ik vóór Mexico veel minder makkelijk genomen zou hebben – angst zou me weerhouden. En angst.. dat omarmen we toch?!

In de maanden daarna ben ik begonnen om mensen en organisaties te helpen groeien – en dan vooral door ze te laten zien waar hun eigen potentie zit, daarop te vertrouwen en van daaruit tot nieuwe ideeën te komen. Daarvoor heb ik een modus gevonden die zowel aansluit bij de veelal rationele benadering die we in het bedrijfsleven kennen, als bij de behoefte om geluk te ervaren. Dit heeft wel aandacht nodig. Als mensen ruimte voor geluk krijgen zonder haakje naar de wereld van alledag dan zijn ze de weg kwijt en gaan ze zweven (en doen dus niks). De behoefte is groot, de faciliteiten zijn nog beperkt. Inmiddels werk ik samen met Robin aan een gelukscentrum. Daarover in een andere blog meer.

Deken van gewoonte

Na de zomer merkte ik dat ik minder buiten kwam. De Qigong oefeningen schoten erbij in en de meditatie-oefeningen aan het einde of begin van de dag waren meer uitzondering dan regel. Het voelde alsof er een deken van ‘gewoonte’ over me heen kwam. Ook was het hard werken, waarbij ik me liet verleiden om meer met mijn oude vakgebied (IT) te doen. En de techniek is een prima plek voor mij om me op te kunnen storten en daardoor de wereld om me heen minder waar te nemen. En dus nog meer afstand te nemen. Ik zag het gebeuren, voelde de onrust komen – en kon er even niets aan doen. Mijn eigen geluk nam af… totdat een aantal puzzelstukjes op zijn plek vielen.

Energie

Eind december, al of niet geholpen door einde van kalenders, pole-shifts of toenemende zonne-energie, werd de onrust nog groter en de vermoeidheid nam toe. Op een ochtend zei mijn lichaam dat het genoeg was en dwong me een dag op bed. Het was een signaal waar ik iets mee moest – ik begon die dag terug te gaan naar Mexico. Ik begon te lezen. Ik luisterde naar bandopnames van de lessen van John die tijdens de Sacred Passage waren gemaakt. Ik had die week een collega gewezen op het boek ‘Hoog Sensitieve Personen’ en waarom weet ik niet, ik heb hem erbij gepakt. Toen kwam ik erachter dat ik zelf een HSP ben (Hoog Sensitief Persoon). In mijn coachingspraktijk had ik al meerdere mensen aan tafel gehad die deze gave (want zo zie ik het) hebben, maar had eigenlijk nooit serieus gekeken of ik daar zelf ook iets in zag.  Of wilde zien, want ik ben er ook niet zo van om mezelf een label op te plakken. Een HSP is zeer gevoelig voor de dingen die om hem of haar heen gebeuren en kan vaak de energie of emotie van mensen in de omgeving (of die in de relatie dichtbij staan) voelen. En overnemen. Wat lastig is, want het is niet direct duidelijk of het een eigen gevoel is of dat van een ander. Een HSP heeft het dan vaak ook zwaar als er veel mensen zijn of als er veel herrie is. Er ontstaan teveel prikkels en de HSP krijgt de neiging om zich terug te trekken, alleen te zijn. Deze wetenschap gaf me rust, want het verklaart veel dingen die in mijn leven zijn langsgekomen. Ik weet ook dat ik deze kracht vaak gebruik in mijn werk – om mensen dichterbij zichzelf en elkaar te brengen. Er ging weer een knop om – het signaal was duidelijk. Mijn eigen geluk kreeg weer vorm en daarmee kon ik ook weer anderen helpen.

Zien

Ik kom net terug van een 5-kilometer winterwandeling over de Grebbelinie, een dijk SAM_0047die ook om Renswoude loopt. Dit heb ik een maand of 4 geleden voor het laatst gedaan. En in het begin liep ik behoorlijk door, ik had haast. Na 5 minuten kwam het besef dat ik helemaal geen haast had, want ik hoefde nergens heen. Sterker nog, als ik haast zou hebben, zou ik net zo goed terug kunnen gaan. Na een kwartier was ik op de dijk en nam het tempo steeds verder af. Ik ging meer zien en horen. Het was prachtig, ik hoorde vogels, zag sporen van beesten en mijn gedachten kwamen tot stilstand. En daar was het weer even. Na maanden was er weer heel even dat contact. Yes!


Responses

  1. Heel herkenbaar Richard. Wat ik waardeer aan je verhaal is dat je er geen halelujaverhal van maakt, maar heel goed beschrijft hoe je soms het gevoel kan hebben in twee verschillende werelden te leven. Misschien is dat besef al genoeg om bescheiden en creatief te zijn. Veel liefs voor jullie allemaal!
    Pauline.
    PS eindelijk heb ik een plakboek van Doussac gemaakt, 25000 foto’s heb ik doorgespit en natuurlijk staan jullie er twee keer in,…

  2. Leuk om weer iets van je te lezen! Ben benieuwd naar de toekomst van The Needs Connection. 🙂


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: