Gepost door: richardwentzel | 9 oktober 2013

De tor en het Doel

De boom waar ik op zat was al een tijdje geleden overleden en omgevallen. Onder mij, op de grond en tussen de bladeren, vond een zwarte tor zijn weg. Waar naartoe weet ik niet – en hij zelf ging gewoon.

Zo te zien had de tor geen doel en iedere centimeter die hij verder kwam zag hij een nieuwe wereld. Hij klom omhoog via de steel van een afgevallen blad naar het blad zelf, wat bijna rechtop op de grond stond. Het was direct duidelijk. Deze weg ging nergens naartoe – hij was wel enorm aan het werken en aan het vechten om boven te komen. Het wachten was op het moment dat hij – na al die moeite – ter aarde zou storten. En inderdaad. Daar ging hij. Met zijn kop naar beneden kwam hij op het (voor hem) harde bladerdek terecht. Mijn eerste gedachte was: “Die draait zich om en gaat het nog een keer proberen”. Maar dat was juist niet wat hij deed. In plaats daarvan kroop hij vooruit, dieper de bladeren in. Hij was even uit het zicht en kwam daarna zo’n 2 cm verder weer boven. Hij had de diepere laag nodig om tot een nieuw pad te komen. En of hij echt niet weet waar hij heen ging? Geen idee. Waar hij nu is, is het vast goed.

Hoe vaak volg jij de natuurlijke weg? Of blijf je proberen tot je volledig in de stress zit? Hoeveel mensen om je heen doen dit?


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: